
Króliki to zwierzęta wyjątkowe pod wieloma względami. Odznaczają się nie tylko urodą, ale i mądrością, sprytem, higieną, różnorodnością, magiczną symboliką i naturalną baśniowością. Króliki są idealnymi bohaterami dla pisarzy, filmowców i malarzy. Te kicające stworzenia skrywają wiele tajemnic, a historia gatunku jest nadal niepełna.
Wieść głosi, że pierwsze króliki odkryli Fenicjanie około 3 tysięcy lat temu, przybijając do wybrzeży Hiszpanii. Wiemy też, że starożytni Rzymianie jako pierwsi zaczęli króliki hodować, a raczej trzymać w specjalnych zagrodach w celach mięsnych. Przełom nastąpił za sprawą mnichów, którzy zapoczątkowali pełnoprawną hodowlę tych zwierząt w klasztorach. Ciekawostką jest, że stosunkowo niedawno, w ostatnich wiekach, zaczęto krzyżować ze sobą różne króliki, by powstały nowe rasy i tak mamy teraz wielką króliczą różnorodność – od malutkich po olbrzymy.
Wydarzeniem, które może nas sporo nauczyć o tym, jak z naturą, przyrodą nie postępować, jest historia z Australii, gdzie w roku 1859 sprowadzono te zwierzęta z Anglii i tym samym wywołano katastrofę. Króliki w Australii nie miały naturalnego wroga i w błyskawicznym tempie zaczęły się rozmnażać – skutki były opłakane i do dzisiaj mówi się o króliczej pladze.
Królik posiada wiele cech, które wyróżniają go na tle konkurencji. Tak oto króliki dysponują niemal pełnym polem widzenia, a to za sprawą oczu, które są osadzone po bokach głowy, co daje im przewagę nad drapieżnikami – niemal 360 stopni widzenia. Często śpią z otwartymi oczami i zachowują ciągłą czujność. Zęby rosną im przez całe życie i naturalnie się ścierają przy jedzeniu… ale królik nie jest gryzoniem, należy do rzędu zajęcokształtnych. W chwilach zagrożenia tupią, uderzając tylnymi łapkami o ziemię, a z dziwniejszych dla nas cech, króliki zjadają swoje odchody! Dlaczego? Ponieważ kał nocny pozwala im w pełni przyswoić składniki odżywcze z pożywienia. Jednak pamiętajmy, że króliki są przy tym niesamowicie czystymi zwierzętami – bardzo dbają o swoje futerko i można je nauczyć korzystać z kuwety.
Biały królik z „Alicji w Krainie Czarów” Lewisa Carrolla przeszedł do historii i zapoczątkował hipnotyzujące skojarzenia z króliczą norą. Każdy, kto do takiej wpadnie, rozpoczyna podróż w głąb siebie, odkrywa swoje „ja”, poznaje nowe światy, poszerza horyzonty lub w wyniku ciągu przyczynowo-skutkowego odkrywa, za sprawą jednej rzeczy, setki innych, powiązanych ze sobą wydarzeń. W króliczej norze czas przestaje płynąć „normalnie”, a percepcja zmienia się w mgnieniu oka, w sekundzie, którą odlicza zepsuty zegar. Królicza nora funkcjonuje także jako określenie rozmaitych teorii spiskowych… widzimy zatem, jak kontrowersyjny potrafi być ten nasz poczciwy „króliczek”.
Te miłe stworzenia stały się bohaterami bajek i legend. Tak oto mamy Królika Bugsa z uniwersum Zwariowanych Melodii, Piotrusia Królika stworzonego przez genialną Beatrix Potter, Królika – przyjaciela Kubusia Puchatka czy wspomnianego wcześniej Białego Królika, który wprowadza Alicję do Krainy Czarów, mar sennych i koszmarów z Królową Kier, która wszystkich chce skrócić o głowy. Królik występuje także w mitologii słowiańskiej, gdzie za BESTIARIUSZEM ZWIERZĘTA Witolda Vargasa można wspomnieć o znajomości królika z Trusią, dobrym duchem domu mieszkającym pod podłogą w izbie – od tego też wzięło się nawoływanie królika: „Truś! Truś!”.
Każdy, kto pragnie do swojego domu wprowadzić królika, powinien pamiętać o paru rzeczach. Zwierzęciu należy zapewnić ruch, trzeba go wypuszczać z klatki kilka razy dziennie – musi mieć parę godzin „na wolności”, by zachować zdrowie i witalność. Koniecznie trzeba zabezpieczyć wszystkie kable, nie mogą się plątać po podłodze! Klatka lub zagroda musi być na tyle duża, by królik mógł się po niej swobodnie poruszać. Siano stanowi główny składnik króliczej diety, do tego trzeba dorzucić zioła i warzywa. Królik musi mieć też stały dostęp do świeżej wody. Jeśli ktoś zauważy u swojego podopiecznego brak apetytu, apatię – należy natychmiast udać się do weterynarza.